Column Kees Verhoeven

 

Wie veronderstelt dat MKB-Amsterdam zich enkel druk maakt over de stijgende parkeertarieven en de toenemende winkelcriminaliteit, die heeft het mis. Natuurlijk houden wij ons als vereniging voor het midden- en kleinbedrijf ook bezig met zulke zaken, maar we doen meer. Al dragen we een economisch gekleurde bril, als maatschappelijke organisatie houden we ons eveneens bezig met zogenaamde sociale thema’s. Zo heb ik me de afgelopen weken verdiept in de wondere wereld van de jeugdzorgproblematiek, het gemengd onderwijsvraagstuk en het vluchtelingenwerk. Een dynamisch drieluik dat ik graag eens voor u open.

 

Omdat ondernemers veelal werkgevers zijn, is MKB-Amsterdam van oudsher dicht betrokken bij de route van onderwijs naar arbeidsmarkt. Zo zijn we lid van het Amsterdamse Platform Arbeidsmarkt en Onderwijs (PAO) waarbinnen we een werkgelegenheidsproject doen met de gemeentelijke Dienst Werk & Inkomen (DWI). Dit project, waarbij wij 50 uitkeringsgerechtigden aan een baan in het mkb helpen, richt zich met name op 45-plussers. “Jongeren zijn het probleem niet”, zo verduidelijkte men mij namelijk toen ik eens (naïef) navroeg waarom de focus niet op jongeren lag. De cijfers lijken hen gelijk te geven want er zijn ‘slechts’ 300 jongeren (tot 23 jaar) die van de gemeente Amsterdam een uitkering ontvangen. 300 teveel, maar wel een marginale fractie van de Amsterdamse jeugdpopulatie.

 

Echter, zoals wel vaker is een blik achter de cijfers nodig om de hele waarheid te zien: lang niet elke jongere zonder opleiding en/of baan vraagt een uitkering aan, waardoor het totaalaantal perspectiefarme jonge Amsterdammers maar liefst het tienvoudige bedraagt. 3000 jongens en meisjes! Een getal van totaal andere orde, waar wel degelijk prioriteit aan gegeven dient te worden. Immers, wie de jeugd heeft, heeft de toekomst en ondanks de crisis/recessie heeft het bedrijfsleven altijd plek voor gemotiveerde krachten.

Nog wat schokkende cijfers: in heel Nederland zijn er liefst circa 70.000 mensen onder de 27 die niet op school of aan het werk zijn. En jaarlijks komen er zo’n 60.000 jongeren met Bureau Jeugdzorg in aanraking. Het goede nieuws is dat dit hun actuele problemen helpt oplossen; het slechte nieuws is dat hierbij het toekomstperspectief hierbij uit zicht raakt. Gemeenten, onderwijsinstanties en werkgevers moeten de Bureaus Jeugdzorg op dit vlak gaan helpen. Hiertoe uitgenodigd tijdens een bijeenkomst van MKB-Nederland en de MOgroep (brancheorganisatie voor Welzijn & Maatschappelijke Dienstverlening, Jeugdzorg en Kinderopvang) heeft minister Rouwvoet van Jeugd & Gezin onlangs toegezegd een proef in Amsterdam te gaan uitvoeren. Wordt vervolgd dus!

 

Dan Vluchtelingenwerk. Deze landelijke organisatie ondersteunt vluchtelingen en asielzoekers vanaf hun binnenkomst in Nederland, onder meer bij de asielprocedure, immigratie en participatie op weg naar een menswaardig bestaan, inclusief een baan. De lokale afdeling Amsterdam helpt jaarlijks meer dan duizend vluchtelingen in Amsterdam. Dit is een bijzondere groep mensen vol talent en motivatie, maar met een achterstand op het gebied van taal en cultuur. MKB-Amsterdam gaat in 2009 met Vluchtelingenwerk Amsterdam samenwerken om een deel van deze mensen aan een coach of een baan te helpen.

 

Ten derde de gemengde scholen. Als inhoudelijk outsider was ik afgelopen week te gast bij de ‘Gemengde Scholen Top’ van Forum in debatcentrum de Balie, het instituut voor multiculturele ontwikkeling. Ouders en onderwijsdeskundigen wisselden van gedachten over het fenomeen witte en/of zwarte scholen in gemengde (zwart-witte) buurten. Na de onvermijdelijke terminologie-emoties (wie kleur als uitgangspunt neemt, generaliseert altijd) ging het eerst over de vraag waarom schoolmenging überhaupt gewenst is. Over het antwoord bestond brede consensus: de wereld is gemengd, en de meeste Amsterdamse buurten ook. Voor het leven in een stereo-omgeving, is een monocultuur geen optimale voorbereiding, afgezien van de geboden (les)kwaliteit. Vervolgens concentreerde de discussie, onder levendige leiding van Volkskrant columnist Pieter Hilhorst, zich op de vraag hoe menging dan te bewerkstelligen (en waarom dit al tientallen jaren niet gelukt is).

 

Na lang luisteren suggereerde ik kortweg het volgende: zet de mengverhouding van elke school af tegen de mengverhouding van de betreffende wijk (het stadsdeel). Bepaal zo de buurtafspiegeling score en beloon of straf scholen op basis hiervan (zonder de ouders een verplichting op te leggen). In de ogen van de omslachtig redenerende en opererende onderwijswereld was deze logica veel te kort door de bocht. Maar het aanwezige SP raadslid, de betrokken praktijkouders en de Forummensen waren desondanks blij met mijn bijdrage.

 

Het aardige van een uitstapje naar het onbekende is dat je vaak met een tevreden gevoel naar huis keert...

 

Kees Verhoeven

15 december 2008