Column Kees Verhoeven

Er zijn onderwerpen waar wij ons als belangenvereniging voor het midden- en kleinbedrijf liever niet mee bezig zouden houden. Jammer genoeg is er alle aanleiding om intensief te werken aan een veilig ondernemersklimaat in onze hoofdstad.

 

Criminaliteit is in Amsterdam namelijk een veelkoppig monster dat zich telkens herschept. ‘Doorsnee calamiteiten’ als inbraak of diefstal zijn tegenwoordig geen nieuws meer, maar er zijn ook al burgers geconfronteerd met zakkenrollende kleuterbendes of bankemployees die werden gegijzeld vanwege de kluissleutel die zij bij zich dragen. En wat dacht u van schimmige internet- en acquisitiefraudeurs die bedrijven geld aftroggelen met nepfacturen en in scene gezette telefonische enquêtes?

 

Sommige ondernemers zijn al zo vaak lastig gevallen dat het voortzetten van hun bedrijf als heldendaad beschouwd mag worden. En vanzelfsprekend zijn het niet alleen ondernemers die eronder lijden. Ook personeelsleden en consumenten lopen het risico in aanraking te komen met criminaliteit.

 

Om dit te bestrijden trekken we in Amsterdam sedert enige jaren eensgezind op: gemeente, politie, justitie en het georganiseerde bedrijfsleven werken samen aan een veiliger Amsterdam binnen het Platform Criminaliteitsbestrijding Amsterdam (PCA). Met deze partners lanceert MKB-Amsterdam initiatieven ter voorkoming van kleine en grote criminaliteit.

 

Misdaadpreventie dus. Zo was er de proef PIN = veilig waarbij een kleine 50 ondernemers een jaar lang al hun klanten verzochten per PINpas te betalen. Volgens de logica dat een zaak zonder contant geld geen overvallers aantrekt. Ook kregen we de gemeente Amsterdam zover een subsidieverordening te starten voor ondernemers die investeren in bedrijfsveiligheid: bij aanschaf van bijvoorbeeld een videocamera of rolluik kunnen Amsterdamse ondernemers tot de helft van het aankoopbedrag terugkrijgen. Meedoen kan nog steeds, zie www.amsterdam.nl/ondernemen.

 

Helaas levert dit alles wisselende successen op; men zou de strijd tegen criminaliteit kunnen beschouwen als een wapenwedloop waarbij beide kanten (bovenwereld en onderwereld) elkaar voortdurend proberen af te troeven. Dat dit meer is dan een beeldspraak blijkt uit de regionale overvalcijfers: na een aantal jaren van daling steeg het aantal overvallen in 2007 voor het eerst weer.

 

Deze trend kan niet los gezien worden van het schrikbarende feit dat in Amsterdam liefst 1700 voortvluchtige veroordeelden de hun opgelegde straf weten te ontlopen. Aanleiding voor justitieminister Ernst Hirsch Ballin om deze personen op een speciale internetsite te willen gaan publiceren. Van regionale radio tot landelijke televisie vroeg men VVD-kamerlid (en oud-officier van justitie) Fred Teeven en mij om te reageren op dit beleidsvoornemen.

 

Gezien het bovenstaande zou je zeggen dat MKB-Amsterdam onvoorwaardelijk voorstander is. Toch is dat maar de halve waarheid. Weliswaar gaat het hier om veroordeelde (dus volgens ons rechtssysteem schuldig bevonden) daders, hetgeen een andere afweging rechtvaardigt dan bij het idee om beelden van verdachten te openbaren. Bovendien telt het belang van slachtoffers hier zwaarder dan de privacy van daders.

 

Maar dat neemt niet weg dat enkel een zeer zorgvuldige inzet van dit middel aanvaardbaar is. We moeten er immers niet aan denken dat we een soort digitale schandpaal creëren, waarop foutieve foto’s en/of namen komen te staan, of gegevens van personen die hun straf inmiddels wel hebben uitgezeten (en dus een nieuwe kans verdienen).

 

Zelfs het voor ondernemers cruciale doel van een veilige en rechtvaardige omgeving heiligt alleen goed overwogen en voorzichtig gehanteerde middelen. Dat Amsterdam daarvoor een prima proeftuin vormt, spreekt voor zich.

 

Kees Verhoeven, 22 oktober 2008