Verlaag de parkeertarieven en het komt weer goed

 

Kent u het volgende sprookje?

 

Het bestuur van de Republiek Amsterdam geloofde dat de lucht boven de stad vies was. Men dacht dat het door de auto’s kwam en men hoopte dat het wel goed zou komen door de parkeertarieven te verhogen. Men wist dit allemaal niet zeker en deskundigen waarschuwden voor de nadelige gevolgen, maar ze deden het toch. Als goedmakertje beloofde men beter openbaar vervoer plus nieuwe parkeergelegenheid onder en naast de stad. Dan zou iedereen nog lang en gelukkig leven.

 

Hoe het echt afliep, stond in het Parool van zaterdag 10 oktober. Amsterdam loopt door de tariefsverhoging miljoenen aan parkeerinkomsten mis. Sprookjes bestaan niet, maar gelukkig kun je altijd nog de werkelijkheid naar eigen behoefte interpreteren. De betrokken politici concluderen dan ook zonder meer dat het beleid zeer succesvol is (en zonde van het geld).

 

Maar wie zijn oogkleppen afzet, ziet dat deze vanzelfsprekende conclusie een denkfout is.

 

Ga maar na. Alleen rijdende auto’s kunnen luchtvervuiling veroorzaken; de stilstaande stoten immers niets uit en leveren zelfs parkeergeld op. Wie die parkeertarieven fors verhoogt -bijna verdubbelt- botst tegen de grenzen van de prijselasticiteit aan: in gebieden waar mensen de prijsstijging niet kunnen opbrengen, raakt de rek eruit. Dit betekent dat de afname van het product veel sterker daalt dan de verhoogde prijs kan compenseren. Bij het product parkeren betekent dit helaas wel dat mensen eerst langer rondrijden alvorens stil te staan op een plek waar het wel betaalbaar is.
 

Kortom, niet de rijdende auto’s worden geweerd, maar de stilstaande! Het gevolg is meer luchtvervuiling tegen lagere inkomsten waardoor het geld voor de aangekondigde vervoersalternatieven ontbreekt.

 

Extra zuur is dat dit alles vooral neerslaat in de stadsdelen rondom het centrum. Niet alleen zijn rijdende auto’s waardeloos voor de gemeentekas, ook leveren ze geen enkele bijdrage aan de lokale economie. Dit terwijl daar nu juist grote behoefte aan is in de stedelijke ring van Westerpark tot Watergraafsmeer. Mede door de economische crisis dreigt in deze nog multifunctionele en multiculturele buurten een spiraal van verschraling. Dus: minder klanten – minder omzet – meer leegstand – meer verpaupering – minder klanten, enzovoorts. En dit slopende mechanisme wordt nog eens versterkt door het parkeerbeleid dat klanten wegjaagt.
 

Hoe geraken we uit deze uitzichtloze situatie? Bij gebrek aan een magische tovertruck moeten we het hebben van baanbrekend beleid. Ofwel: de parkeertarieven verlagen. Met als resultaat schonere lucht, hogere parkeerinkomsten, beter openbaar vervoer en meer lokale bestedingen. Het lijkt net een sprookje.

 

Kees Verhoeven, 15 oktober 2009